سالهاست که پدرانه برایمان خاطره ها کاشتی،
و حالا وقت بالیدن این جوانه هاست.
همه درختها بوی تو را می دهند
بوی امید،
بوی مهر،
بوی شکوفایی،
بوی استقامت،
بوی ایمان.
هرجا امید و ایمان و مهر و مقاومت و شکوفایی باشد یاد و خاطرت آنجاست که نه؛ خودت آنجایی.
تو از همان شجره طیبه ای بودی که اصلش ثابت و شاخه هایش تا آسمان بالارفته است.
شجرة طيبة أصلها ثابت و فرعها في السماء
حالا شاخه های درخت طوبی به ما هم رسیده است،
با مهر،
با استقامت،
با ایمان،
با امید،
با خدمت،
با توکل،
با صبر،
با تقوا،
با تو... با تو... با تو... بالا بالا بالا می آییم،
به بهشتی که طوبی در آن مأوا دارد.
دیدگاه خود را بنویسید